نه به طمع بهشتی که زیرشان نهفته است ؛

به حرمت قداست نام زیبایت ... مادر !

+1 : ترانه ی مادر من از خسرو شکیبایی : دانلود ... [روز مادر مبارک] !

+2 : تا دو سه هفته ی دیگه ... فعلا !

بگذريم ... به خانه بر مي گردم ؛ در مسير برگشت ، از كنار يك ستاد انتخاباتي رد مي شوم . يك مشت آدم ، آنجا نشسته اند و هي چاي مي خورند و اسپند دود مي كنند ! در آن شلوغي ، نماينده ي مجلس را مي بينم كه حالا دوباره نامزد شده است ! آخرين باري كه او را ديدم ، چن روز قبل از انتخابات دوره ي قبل بود ، كه آمده بود تبليغ كند . چند نفر داشتند صحبت مي كردند ؛ گويا چند ساعت قبل ، طرفداران دو رقيب ، دعوايشان شده است و هي زده اند توي سر و كله ي هم و حرف هاي بدْ بدْ زده اند ؛ من هم تصميم مي گيرم بگريزم !

نزديكهاي عصر است ؛ دو سه تا كتاب تست از كتابخانه گرفته ام كه بايد پس بدهم . مي روم كتابخانه ! مسؤول كتابخانه ، آنقدر اخم و تخم كرده است كه آدم از فرط ترس و اضطراب ، حاجت به تعويض شلوار پيدا مي كند .

بايد كمي قدم بزنم . توي راه ، 'پ' را مي بينم . مي گويد آلبوم جديد بهنام صفوي را گوش كرده اي ؟ مي گويم : نه ! يك مشت از آهنگهايش تعريف مي كند و بعد سعي مي كند يك تكه از آهنگ 'آرامش'ش را بخواند . چشمهايش را مي بندد و شروع مي كند به خواندن ! صدايش درست شبيه صدايي ست كه به هنگام تكان دادن يك قوطي حلبي حاوي چند ريگ ، استماع مي شود ! لبخند مي زنم و بعد خداحافظي مي كنيم .

كم كم دارد تاريك مي شود . هوا خنك است ، آدم دلش يك ليوان چايي مي خواهد ! از دكه ي پارك ، يك ليوان چايي را با معيت دو حبه قند ، 350 تومان مي خرم ! هرچند كه چسبيد ولي تصميم مي گيرم دفعات بعد ، ترجيحا به آبِ لوله ي پارك ، بسنده كنم . پارك ، خيلي خلوت است .قدم مي زنم و مي رسم به آخر پارك ! هيچ احد الناسي آنجا نيست ... فضاي بي نظيري ست ! روي يك نيمكت خالي مي نشينم و كمي با خودم اختلاط مي كنم . باران ، نم نم شروع به باريدن مي كند . تصميم مي گيرم برگردم ولي منصرف مي شوم و زير باران ميمانم ! سعي مي كنم چند دقيقه ي اول را با گوش دادن به يك موسيقي آرام ، رومانتيكگونه سر كنم ولي باران ، هي شديدتر مي شود و مرا به غلط كردن وا ميدارد ! در حالي كه خودم را خطاب انواع و اقسام دري وري ها قرار مي دهم ، با عجله به خانه بر مي گردم !

وقتي به خانه مي رسم ، درست ، مثل يك كوله پشتي خيس شده ي وارفته ي زمين خرده مي مانم ! لباسهايم را عوض مي كنم . بابا مي گويد مي خواهند يارانه ها را حذف كنند . برو ببين چه خبر است ؟! آن شب ، به زعم من ، بيش از هفتاد و پنج ميليون ايراني توي سايت بودند ! گويا ملتمسانه داشتند تلاش مي كردند كه يارانه هايشان را 'عدم انصراف' بزنند . هرچند كه ما هم در آن شلوغي ، موفق نشديم و حالا نمي دانيم چكار كنيم و سخت نگرانيم كه از گرسنگي نميريم اما آمديم بيرون ؛ كمي فيزيك 2 خوانديم و يكراست ، توي رختخواب ، افقي شديم !

... خدا را چه ديدي ، شايد فردا ، عمودتر از گذشته برخاستيم !

+ 1 : بابت اين تأخير طولاني عذر مي خوام ، هرچند كه ممكنه بازم تكرار شه ! و لازم مي دونم از همه ي خواننده هاي اينجا تشكر كنم :)

+ 2 : وقتي كه يه لنگه از كفشات پاره ميشه ، آيا به معني اينه كه يكي از پاهات از اون يكي بزرگتره ، يا مثلا با يكي از پاهات بيشتر از اون يكي راه رفتي ؟!

+ 3 : متأسفانه همه لينكام پاك شد . به غير از اون چنتايي كه يادم بود ، اگه كسي آدرسشو اونجا نمي بينه اطلاع بده !

شب می تراود ...

از پس آن علفزارها ، از کنار این جاده کوچک ...

از دل آن حوضچه ی آب ، از میان تک تک صفحات این تقویم نو !

آدم ها از خیابان ها به خانه هایشان می خزند ؛

من از خانه به خیابان ها می لغزم ؛

بهشتی اند شب های اردی بهشت ... !

سکوت ، سوسوی ستاره ها ، عطر یاس ، آب ، آوای مرغ شب ... ؛ آدم ، عاشق می شود !

شب از نیمه گذشته است ؛ واژه ها ، از چشم هایم بیرون می ریزند .

و خدا آنها را لمس می کند ؛ آنها را می فهمد ؛ آنها را می بیند ...!

+ 1 : آمیزش خشم و درد ، فاجعه باره ... فاجعه بار !

+ 2 : بابا هم دوباره رفت ... زندگی بی روح تر شد :l

احساس می کنم پیر شده ام ... به اندازه ی سن سرو کهنسال خانه همسایه !

آه ... مادر ؛ کاش این روزها را نمی دیدی !

کاش غصه ی این روزها را نمی خوردی ؛

مادر ... نفس های کُند من ، کُند نکند اراده ی تو را !

قدم های رو به نزول من ، نازل نکند قامت تو را !

چشم های خیره ی من ، خیره نکند نگاه تو را !

بر هبوط من ، اشک نریز ... اشک های تو ، اشک های مرا ، التیام نخواهد بخشید ...

مادر ! من نخواستم که اینگونه باشم ؛ اما تو مرا تأیید نخواهی کرد ...

و این میان ، دست های دیگران ، چقدر مقصر می نماید !

اما ... اما اشک ها مهمانند بر این چشم ها ؛

بغض ها مهمانند بر این گلو ؛

خستگی ها ، پژمردگی ها ، مهمانند بر این تن ... بر این روح ؛

.... مهمان ها ماندنی نیستند !

من بر خواهم خواست ... شاید با یک ندا ؛

آه مادر ... چقدر خسته ام !!!

او مرا تنها گذاشت ؛

او روح مرا شكست ... مرا تحقير كرد !

او پشت مرا خالي كرد ؛ }

. . .

... ذره اي فكر كن ؛ ممكن است اينها فقط حرفهاي تو ، خطاب به ديگري نباشد ؛

شايد ... شايد اينها ، حرفهايي باشد كه يك نفر ديگر هم ، راجع به تو مي گويد !

+ 1 : رفتیم خونشون ، طرف ، هی میگه بفرمایید پسته ، کیلویی 22 هزار تومان !

+ 2 : حرف زدن با آدمايي كه فكر مي كنن از من كمتر يا بيشتر ميفهمن ، تحمل ناپذیره!

+ 3 : از طرف زهــرا رضائي ، يكي از خــواننده هاي اينجا : { خــدا تنها تنهایی اســت که تنــها را تنها نمی گذارد } + { قـــطارمی رود ، تو می روی ، تمام ایســـتگاه می رود ... و مــن چه قدر ســاده ام که سال های سال به انتـــظار این قطار رفته ایستاده ام ؛ و هـــمچنان ، به نرده های ایســـتگاه رفته تکـــیه داده ام...}

آن شب ، فقط بوی گلهای یاس می آمد و صدای مرغ یاحق...

آن شب ، تمام کوچه ها ، به او رسید !

آن شب ، من گفتم ... او شنید ؛

من گریستم ... او گریـست ؛

من خواستم ... او اجابت کرد ؛

و آنگاه اوج مطلق را حس کردم !

روزها جان دادند ... و ناگاه همه چیز تغییر کرد ؛

او گفت ... من نشنیدم ؛

او خواست ... من اجابت نکردم ؛

از من گذشت ... و یکباره ، سقوط مطلق را حس کردم !

شاهد قصه ، نسیم بود و جوی آب...

و چه فاصله ی کوتاهی بود بین اوج مطلق و هبوط مطلق !

+ 1 : در حال اتخاذ تصمیم عجیب و یزرگی هستم !

- 1 : مشروط بر اينكه زنده باشم ، لحظه سال تحويل ، اينجا ، پست اختصاصي داريم !

ـــــهوالمحول القلوبـــــــ

بچه كه بوديم ، نزديكهاي عيد از سر و كول هم بالا مي رفتيم و از يك ساعت قبل از سال تحويل ، چشمهايمان با حدقه به دست هاي بابا بود كه شايد فرجي شود و يك پانصد توماني كهنه از توي جيب شلوار كتاني اش دربياورد و به ما بدهد...بعد ، ما مثل آدمي كه گاهي قلقلكش بدهي ، به هم نگاه مي كرديم و نيشخند مي زديم و بعد ، شروع مي كرديم به گفتن خزعبلاتي كه اصلا معلوم نبود آنها را ، از كجايمان در مياورديم !

مهمانها هم كه مي آمدند ، با وجود لب گزيدن هاي بابا ، بواسطه ي رودربايستي كه با مهمانها داشتند ، به لطايف الحيلي ، خودمان را به شيريني ها نزديك مي كرديم و به نحو مضحكي ، سه چهار تا از شيريني ها را بر مي داشتيم و با دست تا آرنج و مايتعلق ، در حلقوممان فرو مي برديم . در كل هميشه ، نيشمان ، به اندازه ي انحناي فلكه ي انقلاب ، باز بود و صرف نظر از آن پيك ها و تكليف هاي مسخره ، دغدغه يمان ، فقط همان پولهايي بود كه روز سيزده بدر در جيبمان باقی مانده بود...دقيقا مثل حالا !

بگــــــذريم...خواســـــتيم بگويـيــــم ، دغــــدغه هايمان به اندازه ي حالا نبود

+ 1 : يه سال شاد ، كم دغدغه و آروم براي همه آرزو مي كنم ... نوروز مبارك !

+ 2 : موسيقي لحظه سال تحويل + عكس

+ 3 : متأسفانه ، نظرات اين پست،پاك شد . اگه كسي دوست داشت كامنتشو بذاره !

    نمي دانم چرا 'نفــرت' ، اينقــدر ناپايدار است...؟!

          چرا 'نفرت' ، هر روز مي پژمـــرد ، حتي اگر آنرا با قدرت پرورده باشي ...

        و 'دوست داشتن' ، هر روز جان مي گيرد ، حتي اگر در نطفه سركوبش كرده باشي !!

+ 1 : يه پست متفاوت ... به خوندنش دعوتت مي كنم .

+ 2 : اين راننده تاكسيا هم اعصاب ندارنا !

+ 3 : آهنگ Forbidden Love (بي كلام) : دانلود !

او كيســت كه بتواند آتش بر كف دست نهد و با ياد كوه هاي پر برف قفـــقاز ، خود را سرگرم كند

يا تيـــغ تيز گرســـنگي را با ياد سفـــره هاي رنگارنگ كُند كند

يا برهـــنه ، در برف دي ماه فروغلتد و به آفتاب تمـــوز بينديشد

نه...هــــــرگز ؛ هرگز هيچ كس چنيـــن خطري را به چنان خاطره اي تاب نياورد

از آنكـــه خيال خوبي ها ، درمان بدي ها نيســـت

بلكه صـــدچندان ، بر زشتي آنها مي افزايد...صدچــــــندان !!

- برگرفته از دكلمه اي از فرهاد مهراد -

+ 1 : امروز ، يك سال از قشنگترين خاطره ي زندگي من ميگذره !

+ 2 : اگه دوست داشتي ، اين عكسو ببين ...

+ 3 : روز جهاني زن مبارك .

+ 4 : سرما خوردم

انگشت اشاره ام را در حلقوم کفشم فرو می برم ، پاشنه اش را بالا می کشم ؛ بندهایش را می بندم و راه می افتم ... تا برسم سر کوچه ، آیه الکرسی را خوانده ام . در راه ، به اتفاقاتی که آنروز ، احتمالا رخ می دهد فکر می کنم . گاهی هم حواسم به موهایم پرت می شود که باد نزند کج و معوجشان کند .

قدم می زنم...و یکی یکی آدم ها ظاهر می شوند !

مــــردی را می بینم که آنطرف خیابان ، پهن زمـــین می شود و من بیشتر از او ، از این اتفاق ناراحت می شوم . شاگرد قالی فروشی که زور میزند تا فرش کوچکی را به میخ دم در مغازه بیاویزد . پیرزنی که از من می خواهد کیسه اش را تا خانه اش ببرم و بعد ، یک هزار تومانی از توی جیبش در می آورد و به من تعارف می کند و کمی بعد ، خانه ای که اول صبحی ، از تویش صدای جر و بحث می آید . حاج خانوم را می بینم و بعد از اینکه به او سلام می کنم ، صد متر بعد از من هم ، هی مرا دعا می کند ... و یکی در میان ، دخترش را نفرین !

بعد میروم آزمایشگاه ؛ منتظرم جواب آزمایش (...) را بگیرم . مادر و دختری ، آنجا نشسته اند و مادر هی به دختر می گوید : روسری ات را بکش پیش دختر ! و او هی می گوید : خفه شو...گاهی هم می گوید : ساکت شو ! و من مانده ام که بخندم یا ... !!

جواب آزمایش را می گیرم و بر می گردم خانه . تست های شیمی ، قسمت مسائل PH را نزده ام هنوز . می نشینم و هی تست می زنم ؛ تا اینکه یکدفعه بابایمان صدا می زند : ناهار نمی خوری ؟! و من یک لحظه احساس می کنم چقدر گشنه ام . دو لقمه ای می خورم و بعد ، به اندازه ی چند رکعت ... فقط چند رکعت ، با خدا حرف میزنم و بعد ، دوباره هی تست می زنم . خیلی بیشتر از آن چند رکعت !

ساعت 4 ، دوباره شال و کلاه می کنم ... می خواهم بروم رأی بدهم ! ده دقیقه ای هست که توی صف وایستاده ام که یکدفعه یادم می افتد شناسنامه ام را نیاورده ام ... مثل مونگول ها کمی دور خودم می چرخم و بعد میروم شناسنامه ام را می آورم و دوباره ته صف می ایستم . آدم ها هی می آیند رأی می دهند و می روند . بعضی هاشان هم گاهي از يكديگر می پرسند : به کی رأی بدهیم آیا...؟!

به (...) رأی می دهم و بر میگردم . توی راه ، یکی پشت سرم بوق می زند . برمی گردم نگاه می کنم و باز راهم را می کشم و می روم . دوباره هی بوق می کشد . دقت که می کنم می بینم احمد است . با ماشین ، کمی اینور و آنور می چرخد و و بعد (...) را می بینیم . می خواهد کلاه بخرد . دوباره شروع می کند چرت و پرت می گوید و روی نِروِ (nerv) من راه میرود .

و بعد ، توی مغازه لباسفروشی ، یکی از آن آقا(...)ــها را می بینیم . می گوید رأی دادید ؟ (...) میگوید: سفید ! می گوید : سفید ؟! مگر شما فرمانده پایگاه ندارید ؟ نگفت به کی رأی بدهید ؟...و من یک نگاه عاقل اندر سفیه به او می اندازم و بی هیچ جوابی از مغازه می آیم بیرون !

به احمد می گویم مرا نزدیک زاینده رود پیاده کن . یک ماهی هست که آنجا قدم نزده ام . شهر کم کم دارد شلوغ می شود . آنجا هم آدم ها هستند . در کنار دکّه ، یک عده ای نشسته اند و قلیان می کشند . آن یکی که با شکمی به قطر حداقل نیم متر و سبیل هایی از بنا گوش در رفته ، از قلیانی به ارتفاع یک متر کام می گیرد ، از همه بیشتر لجم را در می آورد . دم گل فروشی پر از صندوق های بنفشه بود و ماهی قرمز ... درخت های بادام هم شکوفه هاشان کمی باز شده بود . بهار را کمی حس می کنم !

از همه دور می شوم . اینجا کمی سکوت است . کمی فکر می کنم ... به خدا و او ؛ و بعد میروم خانه! " کیان " (برادرزادم) آمده است خانه مان . زور می زند روی پاهایش بایستد . کمی هم موهایم را میکشد و بعد ، من دوباره می روم تست می زنم .

نزدیک های ساعت 12:10 شب است . با ساعتم عهد می بندم که صبح بیدارم کند ... .

چند ثانیه بعد ، خواب مرا می برد ...!

             وقـــتي زبري كاغـــذ ، نوك قلمـــم را مي شكافد ،

                           اعــــــتراف مي كنم كه اراده ام پايمال مي شود بينـــشان .

                     اقـــرار مي كنم كه واژه هايم وقتي رنگ تو مي گيرند ، مبـــهم جلوه مي كنند...

                             و تو ، كلامــــم را تاب نمي آوري

                                      احساســـم را درك نمي كني

                                حق به جانب توست...

                                        من از جـــنس تو نيستم

                                حــــــق به جانب توست...

                                         واژه هاي من ، هميشه در پس حجــاب ها بالغ شدند !

+ 1 : گاهي وقتا ، سكوت نشونه ي ترس و ضعفه...گاهي وقتا !

+ 2 : ديروز رفتم يه جايي ، تا اومدم برگردم ، كفشامو دزديده بودن !

درست ، زماني كه ثانيه ها بر خواب من مشرفند

مرا مي خواني...

و زمان در برابر اين دعوت ، رنگ مي بازد !

پنجره ها را باز مي كنم ؛

من بسم الله مي گويم ، او مي خواند ... تو نيز !

بامداد ، لبخند مي زند .. من نيز !

افكارم بند پاره مي كنند ، زبانم گنگ مي شود ...

و ناگهان دستهايم را به سمت تو مي يابم ؛

و گلهاي شمعداني ، همچنان بيدارند...

هـــــــــر كـــه حـــــــــريم الهــــــــــــي را نـــگـــاه دارد
خـــــــــــداوند از بـــن بســـت رهـــايــــــش مـــي كند
و به او روزي مي رساند ، از جايي كه گـــمان نمي برد

- كتاب خدا -

+ 1 : چقدر اين روزا بوي بهار ميادچقدر اين روزا احساس خوبي دارمچقدر اين روزا منو ياد قشنگترين خاطره ي زندگيم ميندازه !

+ 2 : به اين كامنتي كه واسه من گذاشتن ، توجه بفرماييد لطفا : [سلام دوست عزيز ، وبلاگ خيلي خوبي دارين . تو رو به خدا قسمتون ميدم به وبلاگم بياين و بهم امتياز بدين . اگر نياين و بهم امتياز ندين نامردي کردين . خودتون هم ميتونين ثبت نام کنين.]...خدا به خير بگذرونه !

+ 3  : ديشب افلاطون اومد به خوابم ... توي خواب اونقد گوشمو چلوند كه اشك اومده بود تو چشمام . بعد در حالي كه من مي گفتم : ' آقا ببخشيد...آقا غلط كردم... ' ، با صداي فوق العاده خشني ، گفت ديگه نبينم بشيني پشت سرم منو مسخره كنيا !

+ 4 : پست بعدي داستان دايي فرج الله v 2.00 (ورژن 2 )ـــه

                از پاســــــخ من ، معـــلمان آشـــفـتند

                                                          از حـــنجره شان هــر چه در آمد گفتند

                امـــا به خـــدا هـــنوز هـــم معـــتقدم

                                                          از جاذبه ي تو ســـــيب ها مي افــتند

+ 1 : چند لحظه تصور كن كه توي نور شمع ، من در حالي كه قلم به دست گرفتم و يه عالمه كاغذ كاهي و دفتر و كتاب جلومه ، دارم فيزيك مطالعه مي كنم... ميدوني ... اين اوضاع درس خوندن ديشب من بود ، چون واسه يه مدتي برق رفته بود . راستش خودم كه خيلي جوگير شدم ؛ احساس مي كردم كه من افلاطونم و الان قرن پنجم ميلادي !

+ 2 : آيا ميشه سال ديگه اين موقع ، من دانشجوي مهندسستان فيزيك باشم ؟!

من عميقا باور دارم :

من عميقا باور دارم،بغضهايي كه فرو ميروند،مقدسترند از اشكهايي كه اسراف ميشوند.

من عميقا باور دارم ، ' مرد بودن ' خصلتي است كه فقط بعضي از انسانها بايد داشته باشند ولي ' مردانگي ' خصلتي است كه هر انساني مي تواند داشته باشد .

من عميقا باور دارم همان اندازه كه من حق دارم به چيزي معتقد باشم ، ديگران نيز ، به همان اندازه حق دارند نسبت به آن معتقد نباشد .

من عميقا باور دارم ، ملاك و معيار موفقيت هر كسي ، آن چيزيست كه دست هايش انجام مي دهند نه صرفا چيزي كه در سرش مي گذرد .

+ 1 : سوسوي ستاره ها ، از دور چقدر شبيه سوسوي چراغهاي شهره .

+ 2 : بارون مياد .

                               امـــشب ، من و اشـك هايم ، مــعامله خواهيم كرد !

                                   من او را از قـــيد چشم هايم رها مي كـــنم ؛

                                                   او هم رسوب بغــــــض هاي فرو رفته را مي شـــويد...

+ 1 : خيلي سخته در حالي كه چشماتو بستي و با احساس غير قابل وصفي ، داري آواز مي خوني ، يكي يهويي از پشت سر بهت بگه : بيا و نخون !!

+ 2 : دوست عزيزي كه مياي اينجا و  نظر بدون آدرس ميدي ، 'مشغول الذمه اي' اگه دفعه ديگه بياي و آدرس نذاري!

+ 3 : امروز براي سومين دفعه متوالي ، بازم اون راننده هه رو ديديم و براي سومين دفعه متوالي ، به احمد گفتم : اگه بهش نگي با خودش فك ميكنه چه آدماي احمقي هستيم ؛  و احمد هم براي سومين بار متوالي به راننده هه گفت : آقا پس بقيه كرايه اون روز ما چي شد ؟! تازه راننده هه ، زبونش به اندازه خيابون توحيد درازه ؛ برگشته ميگه : چقدر ميگي آخه ؟!...احمدم در حالي كه ما داشتيم بهش مي خنديديم ، برگشت به راننده گفت : خب مي دوني چيه ؟!...مديوني اگه نندازيش تو صندوق صدقات!